|
آیت الله بهجت (ره):
در آيه ى شريفه ى «إِنَّ الصَّلَوةَ تَنْهَى عَنِ الْفَحْشَآءِ وَ الْمُنكَرِ وَ لَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ»(1)؛ (نماز انسان را از كارهاى زشت و ناپسند باز مى دارد، و قطعا ياد خدا بزرگتر است.) جمله ى «تَنْهَى عَنِ
الْفَحْشَآءِ» اشاره به تخليه، و عبارت «وَ لَذِكْرُ اللَّهِ
أَكْبَرُ»يعنى ياد كردن بنده از خدا، اشاره به تحليه است.
«
ذِكْرُ اللّه لاِءَهْلِ الصَّلاةِ أَكْبَرُ مِنْ ذِكْرِهِمْ إِيّاه. أَلا
تَرى أَنَّهُ يَقوُلُ: فَاذْكُروُنى، أَذْكُرْكُمْ.»؛ (ياد خدا از
نمازگزاران، بزرگتر از ياد آن ها از خداست. مگر نمى بينى كه مى فرمايد:
«پس مرا ياد كنيد، تا شما را ياد كنم.») كه مصدر اضافه به فاعل شده است
يعنى: ياد كردن خدا از بنده، از غيرِ ذكر او، يا از ذكرِ غير او بزرگتر
است.
بنابراين،
هركس مردم را ياد كند واز آنها بترسد و يا دوست داشته باشد و يا به سوى
آنها بگريزد و يا از آنها فرار كند، به ياد خدا نيست.
1. سوره ى عنكبوت، آيه ى 45. 2. در تفسير قمى، ج 2، ص 150؛ وسائل الشيعه، ج 27، ص 374؛ مستدرك الوسائل ج 3، ص 80، بحار الانوار، ج 79، ص 206 3. ر.ك: بحار الانوار، ج 68، ص 231؛ ج 80، ص 352؛ ج 87، ص 95. نيز مشابه: تفسير امام حسن عسكرى ـ عليه السّلام ـ ص 179. 4. سوره ى فصّلت، آيه ى 53.
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم اسفند ۱۳۸۹ساعت 8:9 توسط حسن وحدتی
|
|
درباره وبلاگ  "آدميان از هيچ چيز روي زمين به اندازه تفكر نمي ترسند –بيشتر از نابودي – حتي بيشتر از مرگ ... تفكر ويرانگر و طغيانگر است، مهيب و هولناك است، تفكر نسبت به تعصبات، نهادهاي جاافتاده و عادت هاي آسايش بخش بي رحم است. تفكر به قعر جهنم سرك مي كشد و نمي هراسد. تفكر عظيم، چابك و آزاد است، نور جهان است، و شكوه بشر" – برتراند راسل
|
