يک پژوهشگر، قبل از انجام تحقيق و بعد از انتخاب موضوع و
تدوين عنوان و قبل از نگارش طرح تحقيق، نياز دارد كه با مراجعه به مدارک و اسناد،
پيرامون موضوع و مسئلهاي که براي تحقيق انتخاب کرده است، آگاهي خود را گسترش دهد؛
تا بتواند در پرتو اطلاعات به دست آمده، مسئله تحقيق و متغيرهاي خود را دوباره
تعريف و معين كند و کرانههاي آنها را مشخص سازد. اين امر به او کمک ميکند تا
تحقيقات خود را در راستاي مجموعه پژوهشهاي هم خانواده قرار دهد و آن را با
دستاوردهاي تحقيقاتي ديگران هماهنگ کند.
هدف از گنجاندن بخش پيشينه تحقيق، عبارت است از:
1. برقراري ارتباط منطقي4 ميان اطلاعات پژوهشهاي قبلي با
مسئله تحقيق.
2. دستيابي به چارچوب نظري و يا تجربي5 براي مسئله تحقيق.
3. آشنايي با روشهاي تحقيق مورد استفاده در پژوهشهاي
گذشته.
براي رسيدن به اين اهداف، توجه به نکات زير ضروري است:
الف) انتخاب منابع اطلاعات مرتبط با مسئله تحقيق.
ب) ارائه مطالب از کلي به جزئي (عمومي6 و اختصاصي7).
ج) اجتناب از بيان مطالب، به طور مجرد و بدون رابطه با
يکديگر.
د) تنظيم مطالب به طور سازماندهي شده، همراه با روندهاي
منطقي.
ه) ارائه نتايج مطالعات قبلي و نقد آنها.
بهتر است كه اين بخش، با ارائه خلاصهاي که در بر گيرنده
نکات مهمّي8 است، پايان گيرد. بررسي پيشينه تحقيق، توانايي محقق را در انتخاب
اطلاعات مهم و ارتباط آنها با يافتههاي تحقيق، نشان ميدهد و چارچوبي براي اجراي
تحقيق، فراهم ميآورد(بازرگان و ديگران، 1376، ص 322). بايد توجه کرد که در ادبيات
موضوع، آخرين دستاوردهاي علمي، پيرامون مسئله، بررسي ميشوند و در پيشينه تحقيق،
تحقيقات مشابه، مورد بررسي قرار ميگيرند.
با توجه به اين که در تدوين نهايي پايان نامه، فصل دوم به
مروري بر ادبيات و پيشينه موضوع اختصاص مييابد در طرحهاي مقاله قبل، جايگاه آن
را ملاحظه کنيد.
پيشينه تحقيق که در بسياري از موارد، تحت عنوان «ادبيات
تحقيق» و «سابقه تحقيق» از آن ياد ميشود، به تمام منابعي گفته ميشود که با موضوع مورد
بررسي و هدفهاي آن، ارتباط دارند و محقق به آنها مراجعه ميکند. از اين رو، هر
گونه نظريه، قانون و بررسي قبلي درباره موضوع پژوهش را ميتوان جزء پيشينه آن
منظور داشت. فراموش نکنيم که هر تحقيق، بر مبناي بديهياتي انجام ميگيرد که در
مطالعات قبلي، روشن شده است و تمام مطالعاتي که فرضها و بديهيات و خاستگاه تحقيق
را به وجود آوردهاند، جزء پيشينه تحقيق محسوب ميشوند. همان طور که در مجموعه
مقالههاي مربوط به نگرش پژوهشي اشاره کرديم، تفکر انسان، پديدهاي تکاملي است و
انديشههاي هر نسل، بر مبناي انديشههاي نسلهاي قبلي، شکل ميگيرند. از اين رو،
فکرهاي پژوهشي محققان، حتي در مواردي خود توجه ندارند، از تفکرات علمي مطالعات
قبلي به وجود ميآيند و توجه به اين مطالعات پيشينه، به پژوهش مورد نظر، جنبه
تکميلي بخشيده، آن را با کوششهاي قبلي، پيوند ميدهد.
درباره اهميت پيشينه، همين اندازه کافي است که از روي تعداد
پيشينههايي که محقق به آنها مراجعه ميکند، ميتوان به مطالعات زمينه و نيز تأمل
او درباره موضوع مورد بررسي، پي برد. چه بسيار پژوهشهايي که اگر به حد کافي به
بررسيهاي پيشينه مراجعه ميکردند، ديگر لزومي براي انجام آنها پيدا نميشد.
محققاني ميتوانند پيشينههاي مناسب براي تحقيق خود پيدا کنند که مسئله تحقيق را
به خوبي مطالعه کرده باشند.
هدفهاي مطالعه منابع مربوط به موضوع
1. تعيين دقيق متغيرهاي اساسي
متغيرهاي اساسي، متغيرهايي هستند که پژوهشگر علاقهمند است
روابط ميان آنها را در تحقيق، مورد بررسي قرار داده، تبيين كند. با مطالعه منابع،
ميتوان هم به متغيرهاي اساسي در تحقيق پي برد و هم ساير متغيرهايي را که احتمال
ارتباط آنها وجود دارد، شناسايي کرد.
مثال: اگر پژوهشگري بخواهد در حوزه اقتصاد و يا تعليم و
تربيت، تحقيق کند، مطالعه منابع، ميتواند در مورد عواملي که با پويايي اقتصادي -
مثل کنترل تورم،10 توليدات، قدرت پول ملي – اطلاعات روشني به وي ارائه دهد و در
تعليم و تربيت نيز ميتواند عواملي مثل يادگيري، شيوههاي تدريس، تأثير نيروي
انساني و ساير موقعيتهاي مؤثر را مورد شناسايي قرار داده، متغيرهاي موجود در
زمينههاي مربوط را به خوبي مورد مطالعه قرار دهد.
2. تشخيص آن چه انجام شده و آن چه بايد انجام شود
مطالعه منابع، به محقق کمک ميکند تا دريابد تا کنون چه
کارهايي انجام شده و چه کارهايي بايد دنبال شود يا آن که چه کارهايي ناتمام مانده
که بايد کامل شوند.
ضمن اين که مطالعه منابع، ميتواند به عنوان نقطه شروع کار
محققان مطرح باشد و در واقع، کار محققان، توسعه کارهاي گذشتگان است. همچنين محقق
ميتواند اولويت انتخاب موضوع را مشخص كند. يا حتي جنبههاي مختلفي از يک موضوع را
که لازم است مورد تحقيق قرار گيرد، روشن كند.
3. تعيين کردن معاني و روابط ميان متغيرها11
در پايان مطالعه منابع، محقق ميتواند معاني متغيرها را با
توجه به نوع رابطه آنها نسبت به همديگر، مشخص کند؛ زيرا بسياري از متغيرها قبل از
شروع تحقيق، براي پژوهشگر، نامشخص و يا بيتأثير به نظر ميرسند و محقق با مطالعه
منابع، به ضرورت بررسي آنها پي ميبرد. ضمن اين که تعاريف و معاني آنها نيز روشنتر
خواهد شد.
4. مقايسه نتايج تحقيقات انجام شده با فرضيههاي تحقيق
مطالعه منابع، ميتواند به عنوان يک منبع خوب براي ارزشيابي
فرضيهها12 باشد. اگر چه بهتر است فرضيههاي تحقيق، بعد از مطالعه منابع ارائه
شوند؛ تا محقق با بينشي عميقتر، به ارائه فرضيههاي خود اقدام كند؛ اما در ميان
محققان؛ معمول است که اول به ارائه فرضيههاي خود ميپردازند وسپس اقدام به مطالعه
منابع ميكنند(رمضاني، 1378، ص37).
همچنين از ديگر هدفهاي پيشينهيابي در تحقيق، امور زير ميباشند:
الف) ارتباط دادن تحقيق با مطالعاتي که در همان زمينه توسط ديگران
انجام يافته است؛ زيرا از اين طريق، مطالعه پژوهشي از وضعيت انتزاعي بيرون آمده،
نسبت به پژوهشهاي موجود در همان زمينه، جنبه تکميلي پيدا ميکند و به عبارت ديگر،
تحقيق با تلاشهاي علمي ديگر، پيوند حاصل ميکند.
ب) از طريق مراجعه به پيشينههاي قبلي، ميتوان به
جنبههايي که پژوهشهاي قبلي به آنها توجه نکردهاند، توجه داشت و جنبه نوآوري و
تکاملي پژوهش را رعايت كرد.
ج) استفاده از روشهاي موفق پژوهشهاي قبلي و پرهيز از
تکرار شکستهاي گذشته.
د) پرهيز از دوباره کاري و تکرار تحقيقهاي قبلي.
و) برخورداري از يافتههاي پژوهشهاي قبلي در همان زمينه
(بياني، 1378، ص 12).
منابع مربوط به پيشينه تحقيق
از منابع مربوط به پيشينه تحقيق، ميتوان به امور زير اشاره
كرد:
1. اطلاعات موجود در بانکهاي اطلاعاتي.
2. تأليفها، ترجمهها و مقالههاي مربوط به موضوع مورد
بررسي.
3. پاياننامههاي مربوط به موضوع مورد بررسي.
4. نظريههاي موجود در زمينه موضوع مطالعه.
5. سالنامههاي مراکز تحقيقاتي و فرهنگي، مانند يونسکو.
6. تجربههاي صاحبنظران.
7. سايتهاي اينترنتي و استفاده از موتورهاي جستجوگر(دلاور،
1383، ص 92).
روشهاي پيشينهيابي
متداولترين روش در پيشينهيابي پژوهش، آن است که
کليدواژههاي موضوع مورد بررسي را استخراج کرده، آنها را به بانکهاي اطلاعاتي بدهيم؛
تا از مطالعاتي که پيش از آن درباره موضوع مورد نظر به عمل آمده و در شبکه موجود
است، اطلاع حاصل کنيم. همچنين با مراجعه به فهرست منابع کتابهاي مرتبط با موضوع
مورد بررسي، ميتوان از مطالعات متعدد قبلي در اين موضوع آگاه شد.
در کشورهاي جهان سوم که انتشار کتاب و مقاله با مشکلات و
محدوديتهاي بيشتري مواجه است، بسياري از صاحبنظران، با وجود دارا بودن تجربه
مطالعاتي در زمينههاي مختلف، فرصت انتشار آنها را پيدا نميکنند. از اين رو،
ضرورت مراجعه به اين افراد، به ويژه در مناطق دورافتاده، به عنوان يکي از روشهاي
پيشينهجويي تحقيق، يادآوري ميشود(بياني، 1378، ص 123).
در مراجعه به کتابخانهها، چنانچه به دنبال اثر شناخته
شدهاي نباشيم و يا مؤلفي را در زمينه موضوع معيني شناسايي نکرده باشيم، از طريق
فيشهاي تنظيم شده بر حسب موضوع، ميتوان آثاري را در زمينه موضوع مورد مطالعه،
پيدا کرد.
پس از پيدا کردن منابع و استخراج مطالبي از آنها که با
مطالعه مورد نظر ارتباط پيدا ميکنند، به طور معمول، آنها را بر روي فيشهاي مخصوص
يادداشت ميکنيم و در بالاي همان فيش، مشخصات كتاب يا مقاله را مطابق اصول فهرست
نويسي، درج ميکنيم.
در استناد به منابع، ميتوان جملات آن را به طور مستقيم و
با نقل قول ذکر کرد. البته بايد در نظر داشت که نقل قول عبارات، در داخل گيومه
آورده ميشود. در مراجعه به منابع، محقق وظيفه دارد كه اعتبار داخلي و خارجي آنها
را مورد نظر قرار دهد و از استناد به منابع غيرمعتبر و ضعيف و يا منابعي كه به
محقق، كمكي نميكنند، خودداري كند.
منابع اطلاعاتي براي بررسي پيشينه تحقيق
منابع اطلاعاتي تحقيق، به دو دسته زير تقسيم ميشود: 1.
منابع دست اول13. 2. منابع دست دوم14. منابع دست اول، مطالعات و نوشتههاي اوليه يک
نظريهپرداز، محقق يا شاهد زنده در يک واقعه است. منابع دست اول، حاوي تمام گزارشهاي
تحقيق يک نظريه يا بيانات يک ناظر است و به اين دليل مفصل و در بعضي موارد، خيلي
فني است. از جمله منابع دست اول، مطالعات تجربي منتشر شده در مجلهها يا در
نظامهاي بازيابي اطلاعات، تک نگاريهاي انديشمندانه، گزارشهاي تحقيقي و برخي
پاياننامههاست.
منابع دست دوم هم نهاده15 ادبيات نظري و تجربي قبلي است. از
جمله اين گونه منابع، کتابها، مقالههاي منتشر شده در دايره المعارفها و
مقالههايي است که وضع دانش موجود را درباره يک موضوع، از طريق خلاصه کردن تحقيقات
اصلي، ارزيابي ميکند. همچنين يک کتاب درسي که در زمينهاي علمي به بسياري از
منابع دست اول - در يک چارچوب واحد - وحدت ميبخشد همچنين يک منبع دست دوم است.
منبع اطلاعاتي دست دوم، يک ديد کلي درباره مطلب، فراهم ميآورد. گر چه در بررسي
پيشينه تأکيد ميشود که در حد امكان، از منابع دست اول استفاده شود، ولي منابع دست
دوم هم ميتوانند مفيد واقع شوند. به طور مثال، منابع تحقيقات روانشناسي و علوم
تربيتي را ميتوان به سه دسته کلي زير تقسيم کرد:
الف) منابع انتشار يافته در ايران.
ب) ساير منابع خارجي.
ج) سايتهاي اينترنتي داخلي و خارجي.
فرآيند بررسي پيشينه تحقيق
به منظور بررسي تحقيقات قبلي و تدوين پيشينه تحقيق، بايد
منابع اطلاعاتي مرتبط با موضوع تحقيق، جايابي شده، مورد تحليل قرار گيرند. براي
اين منظور، پژوهشگر بايد مراحل زير را که در شکل قبل نشان داده شده طي كند:
1. مشخص کردن واژگان کليدي مرتبط با مسئله تحقيق؛
کليدواژگان، همان توصيفگرهاي مسئله تحقيق است. براي انتخاب اين توصيفگرها،
پژوهشگر ميتواند مفاهيم تشکيل دهنده و مرتبط با موضوع تحقيق را مورد توجه قرار
دهد.
2. جستوجوي منابع اطلاعاتي؛ مانند نمايهها، چکيدهنامهها
و کتابهاي مربوط به موضوع تحقيق و به عبارت ديگر درباره هر يک از کليدواژهها،
بايد منابعي را که اطلاعات پژوهشي مربوط را به دست دهد، يافت. براي اين امر،
ميتوان پايگاههاي رايانهاي دادهها را نيز مورد نظر قرار داد و اطلاعات پژوهشي
بالقوه را بازيابي کرد.
3. يافتن عنوان مقالههاي مرتبط با موضوع تحقيق.
4. جايابي نسخههايي از مقالههاي مورد نظر.
5. گزينش مقاله مرتبط؛ در اين مرحله، ابتدا هر يک از
مقالهها يا گزارشهاي جايابي شده، به طور مقدماتي مطالعه ميشود؛ تا ميزان رابطه
آنها با موضوع تحقيق، مشخص شود. بر اين اساس، مقالهها و يا گزارشهاي نامربوط،
کنار گذاشته ميشوند.
6. طبقهبندي مقالهها؛ در اين مرحله، مقالهها و يا
گزارشهاي مرتبط با مسئله تحقيق، مشخص شده، بر حسب روش، متغيرها، ابزار و امثال
آن، دستهبندي ميشوند.
7. تهيه چکيده؛ پس از مطالعه منابع، چکيدهاي از آنها تهيه
ميشود (چگونگي تهيه چکيده از منابع اطلاعاتي، در صفحات بعد آمده است).
8. تهيه کتابشناسي؛ در اين مرحله، با توجه به منابع مورد
استفاده، فهرست کاملي از منابع مورد استفاده، با در نظر گرفتن ضوابط کتابشناسي
مرسوم، تهيه ميشود. بايد توجه داشت که تا کنون در ايران ضوابط تدوين کتابشناسي
به صورت «معيار ملي»، صورت نگرفته است. راهنماهاي گوناگوني براي اين امر در دسترس
ميباشند؛ مانند آيين نگارش (سميعي، 1369) و آيين گزارشنويسي (حري، 1371) و علاوه
بر اينها، راهنماي روانشناسان و پژوهشگران در علوم تربيتي و روانشناسي که توسط
انجمن روانشناسان امريکا(APA)16
تدوين شده، نيز در تهيه کتابشناسي مورد استفاده قرار
ميگيرد.
9. نقد مقالهها و گزارشها؛ همزمان با تهيه کتابشناسي،
منابع مورد استفاده، مقالهها و گزارشهاي منتخب، مورد بررسي انتقادي قرار
ميگيرند. براي اين منظور، در مورد هر مقاله، بايد طرح تحقيق آن مورد نظر قرار
گرفته، روش اجراي آن به طور انتقادي بررسي شده، يافتههاي به دست آمده در رابطه با
هدفهاي تحقيق، مورد قضاوت قرار گيرد.
10. تدوين چارچوب نظري و يا تجربي تحقيق، در اين مرحله، بر
اساس اطلاعات به دست آمده از پژوهشهاي قبلي و نظريههاي موجود مرتبط با مسئله،
چارچوب نظري يا تجربي تحقيق، فراهم ميشود.
تنظيم گزارش پيشينه تحقيق
هر منبع، پس از مطالعه، چکيدهسازي و ردهبندي ميشود.
مرتبطترين و مناسبترين منبع، بايد اول مطالعه شود. از اين مطالعه، پژوهشگر
ميتواند فهم قابل قبولي از مسئله پيدا کند و نسبت به ردهبندي منابع، تصميم بگيرد.
چکيدهسازي يک گزارش يا مقاله که معمولاً روي يک کارت يا
برگه به ابعاد «8 * 12سانتي متر» نوشته ميشود، داراي مراحل زير است:
1. نخست چکيده يا خلاصه مقاله يا گزارش مطالعه ميشود؛ تا
لزوم مطالعه مقاله يا گزارش، به صورت کامل روشن شود.
2. اگر منبع به اندازه کافي با مسئله مربوط باشد، به نکات
اصلي توجه بيشتري ميشود و بخشهاي مربوط، براي مطالعه دقيقتر و چکيدهسازي،
انتخاب ميشوند.
3. مشخصات کتابشناسي دقيقاً روي کارت، به سبکي که مورد نظر
محقق است، ضبط ميشود و اگر سبک خاصي مورد نظر نباشد، از سبک متداول روانشناسان
امريکايي پيروي ميشود.
اغلب مقالات مجلهها، از شکل استانداردي که به خواندن و
يادداشت برداشتن سهولت ميبخشد، پيروي ميکنند. ترتيب ارائه مطالب عبارت است از: چکيده،
مقدمهاي که حاوي بيان مسئله، اهميت و بررسي پيشينه، سؤال يا فرضيه، روش تحقيق،
نتايج، خلاصه يا بحث با نتيجهگيريهاي ضمني و همين روال، معمولاً در چکيدهسازي
اطلاعات روي کارتهاي يادداشت دنبال ميشود.
بسياري از مقالههاي تحقيقي را که صفحات آنها کم است،
ميتوان با سرعت مطالعه کرد. گزارشهاي تحقيقي، مانند
پاياننامهها و تکنگاريها، معمولاً طويلترند. به اين
گونه مرجعها بايد نگاهي انداخت و بخشهاي مرتبط با مسئله را به صورت دقيق مطالعه
کرد.
از آن جا که نميتوان اهميت مرجعها را قبل از مطالعه تمام
آنها در بررسي پيشينه تعيين کرد، يادداشت برداري، بايد به اختصار صورت گيرد و اگر
لازم است درباره منبعي بيشتر نوشته شود، از عبارات و علامات اختصاري استفاده
ميشود. گرچه نکات خيلي مهم را ممکن است قبلاً با ذکر صفحه نقل کرد، ولي تمام نکات
اصلي (مسئله،
روش تحقيق، يافتهها و نتايج ضمني) بايد يادداشت شوند. علاوه بر اين، بررسي کننده،
بايد عکسالعمل انتقادي و ارزيابي خود را از مطالعه و رابطه آن را با مسئله تحقيق،
در برگه، يادداشت کند. منابعي که نظريهاي را مطرح ميکنند، برنامهاي را توصيف
ميکنند، يا عقايد و پيشنهادهايي را خلاصه ميکنند، به نحو ديگري چکيدهسازي
ميشوند. در اين گونه موارد، فقط احکام اصلي يک نظريه، جنبههاي خاص يک برنامه يا
موضع اصلي مقالههاي توصيفي، يادداشت ميشوند. نقل قول بايد با تأمل صورت گيرد و
بيشتر براي مقاصد تشريحي و نه استنادي، به کار رود.
بررسي پيشينه، يک توالي نقل قول نيست؛ بلکه تلفيق مطالب
بررسي شده و تفسير پژوهشگر از دانش موجود درباره مسئله است(بازرگان و ديگران،
1384، ص 66-62). در پايان، پژوهشگر از يک نظام ردهبندي مناسب، براي ايجاد بصيرت
درباره مسئله و منطق تحقيق استفاده ميکند.
اين نظام ردهبندي، در هر بررسي پيشينه، متفاوت است و با
اهميت مسئله و نقد پژوهشگر از پيشينه، رابطه دارد. محقق در جريان جستوجوي
پيشينه، با اطلاعات زيادي مواجه ميشود که تمام آنها در بررسي پيشينه به کار
نميآيد و فقط از تحقيقاتي که به تحقيق او مربوط است، استفاده ميکند. بررسي
پيشينه نشان ميدهد که محقق بر موضوع تحقيق خود، اشراف دارد و از آخرين تحقيقات در
رابطه با آن آگاه است. بررسي بايد به روشني نشان دهد که چگونه پيشينه منتخب، به
هدفهاي تحقيق مورد نظر مربوط ميشود. بيان مسئله، بايد قبل از بررسي پيشينه و
سؤال يا فرضيه تحقيق، بايد بعد از بررسي پيشينه، ارائه شود. بيان اهميت تحقيق
ميتواند قبل يا بعد از بررسي پيشينه باشد. گزارش بررسي پيشينه، به بخشهاي زير
تقسيم ميشود: 1. مقدمه. 2. نقد17. 3. تحقيقات قبلي. 4. خلاصه.
در مقدمه، هدف يا وسعت بررسي بيان ميشود. هدف ممکن است يک
بررسي مقدماتي براي بيان يک مسئله يا ارائه يک طرح تحقيق يا يک بررسي کامل، به
منظور تحليل و نقد دانش مبتني بر تحقيق مربوط به يک موضوع باشد. اساس بررسي، نقد
پيشينه است. پژوهشگر بايد بررسي را به طوري تنظيم كند که به طور منطقي، انتخاب و
اهميت مسئله را توجيه كند. خلاصه کردن مقالهاي تحقيقي، يک بررسي آگاه کننده نيست.
تحقيقات بايد بر حسب سهمي که در افزايش دانش درباره موضوع دارند، مانند نقد
طرحها و روشهاي به کار رفته براي به دست آوردن آن دانش، ردهبندي، مقايسه و
مقابله شوند.
خلاصه بررسي پيشينه تحقيق، دانش موجود را درباره موضوع مورد
بررسي، بيان و کمبودهاي آن را مشخص ميکند. کمبود ممکن است به علت مشکلات مربوط به
روش، فقدان تحقيقات درباره مسئله مورد نظر و يا عدم نتايج قاطع تحقيقات قبلي
درباره مسئله باشد. اين خلاصه، منطق هدفهاي ويژه تحقيق، سؤال يا فرضيه را فراهم
ميآورد. بررسي پيشينه با کليترين منابع اطلاعاتي - که کمترين رابطه را با مسئله
دارند - شروع ميشود و با بحث درباره مرتبطترين مرجع، خاتمه ميپذيرد.
تمرين و بررسي
1. پيشينه تحقيق به چه منظوري انجام ميشود؟
2. اهميت پيشينه تحقيق به چه دلايلي است؟
3. اهداف اساسي مطالعه پيشينه تحقيق را نام برده و توضيح
دهيد.
4. منابع پيشينه تحقيق كدامند و در يک دستهبندي کلي، چند
نوع ميباشند؟
5. طبق نمودار فرايند بررسي پيشينه تحقيق، چه مراحلي وجود
دارد و چگونه پيشينه تحقيق بررسي ميشود؟
مطالعه موردي 1
دانشجويي در صدد است درباره رابطه بين تحولات تاريخي –
اجتماعي و بالندگي ملتها تحقيق كند. موارد زير را درباره اين عنوان بررسي كنيد:
الف) كليدواژههاي اين موضوع كدامند؟
ب) براي بررسي پيشينه اين موضوع، از كجا و چگونه بايد شروع
كند؟
ج) طبق نمودار فرآيند پيشينه تحقيق، تدوين 10 مرحلهاي
پيشينه را با اين موضوع ترسيم كنيد.
مطالعه موردي 2
اگر مطالب اين مقاله را به خوبي مطالعه كردهايد، به سؤالات
زير پاسخ دهيد:
الف) يك موضوع مرتبط با رشته خود را تدوين كنيد.
ب) كليدواژههاي آن را استخراج كنيد.
ج) حداقل 10 منبع دست اول و دست دوم، براي پيشينه تحقيق ذكر
كنيد.
د) فرآيند مورد نظر خود را در تدوين پيشينه تحقيق، ترسيم
كنيد.
واژه نامه
1. Discovery
2. Resource Study
3. Dewey jan
4. Logic Relation
5. Empirical
6. Common
7. Special
8. Focal Notes
9. Quality
10. Inflation Control
11. Variables
12. Hypothesis evaluation
13. Primary Source
14. Secondary Source
15. Synthesis
16. American Psychological Association
17. Criticism
منابع و مآخذ
1: بازرگان، عباس، سرمد، زهره، حجازي، الهه (1384) روش
تحقيق در علوم رفتاري، تهران: انتشارات آگاه
2: بياني، احمد (1378) روشهاي تحقيق و سنجش در علوم تربيتي
و روان شناسي، تهران: انتشارات رهيافت
3: حري، عباس (1371) آيين گزارش نويسي، تهران: دبيرخانه
هيئت امناي کتابخانههاي عموميشور
4: خاکي، غلامرضا (1384) روش تحقيق با رويکردي به پايان
نامه نويسي، تهران: انتشارات بازتاب
5: دلاور، علي (1383) روشهاي تحقيق پيشرفته، تهران: واحد
علوم و تحقيقات
6: دمپي، ير (2007) تاريخ علم، ترجمه: عبدالحسين آذرنگ،
تهران: انتشارات سمت
7: رمضان، خسرو (1378) روشهاي تحقيق در علوم رفتاري و علوم
اجتماعي، شيراز: انتشارات فاطميه
8:سميعي، احمد (گيلاني) (1369) آيين نگارش، تهران: مرکز نشر
دانشگاهي، چاپ سوم
9: طوسي، محمد علي (1382) سياستگذاري در نظامهاي آموزش،
تهران: واحد علوم و تحقيقات
10: فراست، اس، اي (2006) درسهاي اساسي فلاسفه بزرگ،
ترجمه: منوچهر شادان، تهران: انتشارات بهجت
11. Wiersma, W. (1986) Research methods in Education: An Introduction (4th ed).
Boston: Allyn and Bacon, Inc.
تعداد مراجعه 275
بار
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم فروردین ۱۳۸۸ساعت 0:4 توسط حسن وحدتی
|
