|
فصل 305 576-591 زندگي بدوي در آمريكا مردم شناسان در آْمريكا پس از مطالعه و برسي فهميدند ، آنگونه كه در آغاز تصور ميكردند ،ذهن انسان بدوي با ذهن انسان متمدن چندان تفاوتي ندارد و انسان متجدد بمراتب بيش از آنكه خودش حاضر به اعتراف باشد ، بدوي است . در سال 1924 رابرت اس . ايندوعيالش هلن ليند ،به اتفاق عده اي از افرادي كه كارشان تحقيقات عملي مردم شناسي بود ،به يكي از شهر هاي نسبتاً متوسط غرب ميانه آمريكا وارد شدند و به منظور ناشناس ماندن شهر براي سايرين آنرا ((ميان شهر)) نام نهادند. كاري كه اين زن و شوهر كردند بي سابقه بود . چرا كه تا آن روزگار همه مطالعات مردم شناسي روي افراد و قبايل و جوامع بدوي بود و جوامع جديد در حوزه مطالعات جامعه شناسي قرار ميگرفت . ليندو همراهانش ، اجتماعي را در نظر گرفتند كه كمتر از پنجاه هزار نفر بودند و عبارت ميشدند از آمريكائياني كه داراي نياكاني انگليسي بوده و در آغاز در نيو انگلند يا نواحي جنوبي زندگي ميكردند . رابرت و هلن ليندو كارمندان آنها با رهبران اجتماع و افراد عادي شهر به گفتگو پرداختند . پرسش نامه به كار بردند ،آمار ها را مورد برسي قرار دادند ، به تحقيق در آموزشگاهها ،كليساها و باشگاه پرداختند و در مجالس سور و ضيافت حضور يافتند . اين شهر تا قبل از سال 1871 حالت يك شهر غير صنعتي و تا حدودي عقب افتاده را داشت ،اما در اين سال و پس از كشف گاز هاي طبيعي زير زمين كه براي مصارف صنعتي به كار گرفته شد. ،بهاي اراضي ترقي نمود و چهل كار خانه نيز احداث شد . در سراسر ايالات متحده دو اعتقاد اصلي وجود دارد :يكي اين كه همه افراد با يكديگر برابرند ،دوم آنكه كاميابي در دسترس هر فردي ميباشد . اولي از آراء بانيان انقلاب آمريكا سرچشمه ميگيرد و دومي از سرابق تاريخي ،(افرادي كه از اروپاي قديم پا به قاره آمريكا گذاشتند و با زمين ها بكر مواجه شدند ،اين فكر و اعتقاد را پرورش دادند . ) رابرت و هلن ليند متوجه شدند كه هر چند همه امريكائيان در عالم فرض با يكديگر برابر بودند ، اما اين جامعه به دو بخش كاملاً متمايز تقسيم گرديده بود : يكي طبقه بازرگان و دومي كارگران و كارگران دو برابر و نيم بازرگانان بودند . با وجود اعتقاد به اينكه كاميابي در دسترس هر فردي مي باشد ،يك خانواده بازرگان به صورت كاملاً بارز و مشخص بيش از يك كودك متعلق به خانواده كارگر مجال دستيابي به كاميابي را داشت .
1 نظريات رسمي مقامات كليسا در اين تاريخ با نظريات دانشجوياني كه طي پرسشنامه اي در سال 1890 جمع آوري شده بود ، منطبق بود فقط 19% دانشجويان در پاسخ به سوال ، فرضيه تكامل بهتر منشاء بشري را نشان مي دهد يا تفسير تحت الفظي از سفر پيدايش گزينه فر ضيه تكامل بهتر منشاء بشري را نشان ميدهد يا تفسير تحت الفظي از سفر پيدايش گزينه فرضيه تكامل را قبول داشتند . در سال 1890تمامي اهالي شهر روز يكشنبه به كليسا ميرفتند و انجام هر گونه امور غير روحاني نكوهيده شمرده مي شد. اما در سال 1924 باشگاه هاي متعدد ،سينما ها و بازي هاي گلف به حريم روز يكشنبه تجاوز ميكرد در نتيجه از هر صد نفر تقريباً هجده نفر زن و فقط يازده نفر مرد مرتباً به كليسا ميرفتند . كليسا ها هم براي جلب مشتري به تشكيل باشگاه ها و فعاليت هاي اجتماعي مشغول بودند . با تحقيقات مشخص شد كه در نظر كارگران و بويژه زنان آنها ، ديانت مايه تسلي محروميت ميباشد . در بين طبقه بازرگان اعتقاد به بهشت و جهنم بطور قطع سست شده بود . از سال 1890 الي 1899 فقط عده معدودي دچار شك و انكار عقايد ديني شده بودند ،اما در سال 1924 كار به جايي رسيده بود كه بود و نبود ديانت يكسان بود . اگر چه قبلا ً ازدواج با يك فرد بر اساس عشق و دلدادگي ، كمال مطلوب انساني به شمار ميرفت و روابط جنسي بيش از ازدواج در زمره محرمات محسوب مي شد ،اما عوامل مختلفي باعث تضعيف اين عقايد ميگرديد . 1-زنان كه عموماً موجودات غير منطقي و از لحاظ عقلاني پست تر از مرد ها به شمار مي رفتند ،رفته رفته مشغول كار مي شدند . 2-علم به وسايل جلوگيري از آبستني ،در ميان طبقه بازرگان انتشار يافته بود اما كار گران از آن بي خبر بودند 3-استفاده از اتومبيل عموميت يافت و استفاده جوانان از اتومبيل آنان را از قلمرو و نفوذ خانواده خارج كرده بود . 4-فيلم هاي سينمايي هم عمدتاً حول موضوعات عاشقانه ساخته مي شد.استفاده جوانان از اتومبيل و ديدن فيلم هاي عاشقانه قدرت پدر را در خانواده تضعيف كرده بود اشتغالات تفريحي مردم ((ميان شهر ))بيشتر جنبه اجتماعي داشت نه عقلاني . از سال 1890 به اين طرف در ميان طبقه بازر گان عادت به مطالعه رو به انحطاط نهاده بود ،لكن در ميان طبقه كارگر اندكي افزايش يافته بود . در نتيجه گسترش راديو و صفحه پركني ،اشتياق به فرا گرفتن دروس موسيقي رو به كاهش نهاده بود . سينما رونق داشت اما تئاتر از رونق افتاده بود .
2 كودكان دبستاني را در تيم ها و باشگاه هاي مختلف متشكل مي ساختند . پدران آنها به عضويت باشگاه ها و انجمن هاي سياسي و شهري محافل فراسوئي در مي آمدند زنان طبقه بازرگان اوقات فراغت خود را در باشگاه ها ميگذراندند. بسياري از اين باشگاه ها هم خود را صرف امور فرهنگي ميكردند و سخنراني را از خارج دعوت ميكردند . به عقيده رابرت و هلن ليند اين باشگاه هاي بانوان بود كه سنن فكري را زنده نگه ميداشت . مردم شناس ديگري به نام ويليام وارنر شهر ماساچوسس را كه نام مستعار (نيكي سسيتي )بر آن نهاد براي مطالعه انتخاب كرد . نيكي سيتي شهري بندري بود كه در آن نژاد هاي مختلفي زندگي مي كردند . شكل زمين شهر به نحوي بود كه حكايت از درجه اجتماعي ساكنين آن ميكرد . در كرانه رودخانه اشخاصي زندگي ميكردند كه از لحاظ در آمد و دارايي از همه پايين تر بودند و شامل افرادي بود كه دير تر از همه به اين شهر وارد شده بودند .طبقه متوسط بين كرانه و اراضي مرتفع و طبقه اعيان روي تپه خانه هاي مجللي داشتند . اما وضع انعطاف پذير بود همين كه گروهي از خارجيان داراي اخلاق و رفتار آمريكايي و مقام و دارايي مي شدند به مكان بهتري نقل مكان ميكردند . وارنر و گروهش به سه طبقه مشخص برخوردند كه وارنر آنها را به طبقات فرعي تقسيم نمود . طبقه عالي عالي كه مركب از خانواده ها ي قديم بود . براي عضويت در گروه آنان مقدار معيني پول ضرورت داشت لكن مهمترين شرايط عبارت بود از اصل و نسب و طرز رفتاري معين . افراد طبقه عالي پائيني ،مدتي كم بود ثروتي به دست آورده . و به مرور رفتار طبقه عالي عالي را تقليد ميكردند و ميكوشيدند خود را به آن طبقه برسانند . افراد طبقه متوسط بالايي رو بهم رفته بيشتر علاقمند به كسب ثروت و برخورداري از وسايل راحتي بودند تا تلاش براي احراز مقام. افراد طبقه متوسط پائيني سحت به اصول اخلاقي آباد و اجدادي خود معتقد بودند افراد هر طبقه عادت و رفتار مخصوص به خود داشت به همين علت گاه ازدواجي بين افرادي از طبقات مختلف صورت ميگرفت ،مشكلاتي بروز ميكرد
3
+ نوشته شده در شنبه بیست و نهم فروردین ۱۳۸۸ساعت 22:47 توسط حسن وحدتی
|
|
درباره وبلاگ  "آدميان از هيچ چيز روي زمين به اندازه تفكر نمي ترسند –بيشتر از نابودي – حتي بيشتر از مرگ ... تفكر ويرانگر و طغيانگر است، مهيب و هولناك است، تفكر نسبت به تعصبات، نهادهاي جاافتاده و عادت هاي آسايش بخش بي رحم است. تفكر به قعر جهنم سرك مي كشد و نمي هراسد. تفكر عظيم، چابك و آزاد است، نور جهان است، و شكوه بشر" – برتراند راسل
|
