|
با ظهور بیماری بنام نوع آ که از طرف مجامع پزشکی مطرح می شود تمام اقشار جامعه و دولت به مقابله و قبل از آن پیشگیری می پر دازند.اما بیماری هایی هم در اجتماع وجود دارد که مشابه و حتی خطرناکترازاین بیماری است .اما به آن توجه نمیشود چرا؟ 1-اطمینان به مفاهیم وفرامین پزشکی زیاد است چون انچه از آن صحبت می کنند،ملموس است اما بیماری های اجتماعی تا حدودی نا ملموس است. 2-نشانهای آن برای تمام افراد قابل تشخیص است اما بیماریهای اجتماعی راممکن است حتی جامعه شناسان در تشخیص آن ناکام باشند. 3-مراجعی که بیماریهای جسمی راشناسایی، تعریف ،اعلام و درمان می کنند و عاملان درمان و محل درمان مشخص است.اما در مورد بیماریهای اجتماعی مراجع مشخصی وجود ندارد و ممکن است خطیبی مذهبی و یا هر فرد دیگر آن را مطرح کند وراه درمان هم احتمالا راه قضایی است،یعنی پاک کردن صوردت مساله. 4-اگر چه برخی از بیماریهای جسمی همه گیر است امادر نهایت این فرد است که به آن گرفتار میشود و کسی خود را از ابتلا به آن مبرا نمی داند پس ترسی از ابتلا به آن وجود دارد بنابراین برای آن هزینه می کند، در بیماریهای اجتماعی هم در نهایت فرد متضرر می شود اما هیچ کس خود را در معرض ابتلا به آن نمیداند مثلا چند درصد از افرادی که که اخبار باندهای مجرم را می خوانند قکر خواهند کرد که ممکن است خودشان یا اعضای خانواده شان گرفتار و یا یکی از اعضای این باند باشند و در صدد درمان این معضل بر آیند حداکثر کاری که افرادبا شنیدن این اخبار انجام دهند آه و حسرت و یا لعن عاملان این وقایع است.
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم آبان ۱۳۸۸ساعت 1:27 توسط حسن وحدتی
|
|
درباره وبلاگ  "آدميان از هيچ چيز روي زمين به اندازه تفكر نمي ترسند –بيشتر از نابودي – حتي بيشتر از مرگ ... تفكر ويرانگر و طغيانگر است، مهيب و هولناك است، تفكر نسبت به تعصبات، نهادهاي جاافتاده و عادت هاي آسايش بخش بي رحم است. تفكر به قعر جهنم سرك مي كشد و نمي هراسد. تفكر عظيم، چابك و آزاد است، نور جهان است، و شكوه بشر" – برتراند راسل
|
